Ruisend riet

 

Wat trots was ik dat mijn vader in mijn poesiealbum schrijven wilde. Het bleek dat iedere zus van mij (en dat zijn er 3!) dit ook ooit gevraagd had, maar nooit met succes. Was het omdat ik de jongste ben? Laatste kans? Was het misschien gewoon omdat ik goed kon doorzeuren?

Mijn vader schreef. O, wat was ik benieuwd. Wat zou hij mij, zijn dochter, willen vertellen. Zou het een flauw versje zijn, zoals er velen van in een dozijn gaan? Het zou kunnen, want mijn vader heeft wellicht geen idee wat je zoal schrijft in een dergelijk poesiealbum. En kijkt daarom maar naar wat anderen deden. Of zou het meer een stichtelijk vers worden? Hij is en blijft nu eenmaal een dominee. Maar dan nog zou ik willen weten welke stichtelijke boodschap hij mij juist wensen gaat!

Mijn vader, waar ik en eigenlijk ieder familielid zo moeilijk contact mee krijg. Ik wil zo graag weten hoe hij over mij denkt. Hij praat zo moeizaam over gevoelens. En ik durf niet goed te vragen. Maar dit, het voor mij schrijven, ja, dat durfde ik te vragen. Zenuwachtig open ik mijn album wanneer ik het terugkrijg. Ik zie de titel: O! t ruisen van het ranke riet. Het is een gedicht van Guido Gezelle.

O! ’t ruisen van het ranke riet!

παραροδανον δοναχηα

Hom. Il. XVIII, 576
  • O! ’t ruisen van het ranke riet!
  • o wist ik toch uw droevig lied!
  • wanneer de wind voorbij u voert
  • en buigend uwe halmen roert,
  • gij buigt, ootmoedig nijgend, neer,
  • staat op en buigt ootmoedig weer,
  • en zingt al buigen ’t droevig lied,
  • dat ik beminne, o ranke riet!
  • O! ’t ruisen van het ranke riet!
  • hoe dikwijls zat ik niet
  • nabij den stillen waterboord,
  • alleen en van geen mens gestoord,
  • en lonkte ’t rimpelend water na,
  • en sloeg uw zwakke stafjes ga,
  • en luisterde op het lieve lied,
  • dat gij mij zongt, o ruisend riet!
  • O! ’t ruisen van het ranke riet!
  • hoe menig mens aanschouwt u niet
  • en hoort uw’ zingend’ harmonij,
  • doch luistert nit en gaat voorbij!
  • voorbij alwaar hem ’t herte jaagt,
  • voorbij waar klinkend goud hem plaagt;
  • maar uw geluid verstaat hij niet,
  • o mijn beminde ruisend riet!
  • Nochtans, o ruisend ranke riet,
  • uw stem is zo verachtelijk niet!
  • God schiep den stroom, God schiep uw stam,
  • God zeide: “Waait!…” en ’t windtje kwam,
  • en ’t windje woei, e, wabberde om
  • uw stam, die op en neder klom!
  • God luisterde… en uw droevig lied
  • behaagde God, o ruisend riet!
  • O neen toch, ranke ruisend riet,
  • mijn ziel misacht uw tale niet;
  • mijn ziel, die van den zelven God
  • ’t gevoel ontving, op zijn gebod,
  • ’t gevoel, dat uw geruis verstaat,
  • wanneer gij op en neder gaat:
  • o neen, o neen toch, ranke riet,
  • mijn ziel misacht uw tale niet!
  • O! ’t ruisen van het ranke riet
  • weergalleme in mijn droevig lied,
  • en klagend kome ’t voor uw voet,
  • Gij, die ons beiden leven doet!
  • o Gij, die zelf de kranke taal
  • bemint van enen rieten staal,
  • verwerp toch ook mijn klachte niet:
  • ik! arme, kranke, klagend riet!
Uit: Dichtoefeningen, 1857.
Ik voel me verward. Mijn vader schreef over mij, riet. Maar ben ik dit? Ziet hij mij zo? Nee, ik ben nog steeds niets wijzer. Maar toch voel ik me gevleid. Hij heeft naar iets speciaals voor mij gezocht en ook gevonden.
 Studio_20151229_173215
Advertentie
Dit bericht werd geplaatst in Zomaar... en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Ruisend riet

  1. Prachtig gedicht met veel wijsheid. Iedereen kan er wat mee. ‘Hoe menig mens aanschouwt u niet’ …. ‘maar uw geluid verstaat hij niet’ …. ‘god luisterde en uw droevig lied behaagde God, o ruisend riet’… die zinnen alleen al

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s