Aanpassing

Een foto in de Volkskrant trof mij. Een Iraans gezin aan een tafel: man, vrouw, 2 jongens. Eronder staat o.m. ‘ Het Perzische tapijt heeft Syros op advies van ‘mama’ Trijntje de Jong toch maar op de eettafel gelegd.’

Ik las het bijbehorend artikel. De man was politiek vluchteling en belandde uiteindelijk  in een Urks gezin. Van moslim was hij christen geworden, omdat hij door christenen vaak geholpen werd en geleerd heeft dat zij een goed hart hebben en vrijer denken en zijn dan moslims, zo zei hij zelf.

Een storm van gedachten brak los in mij. Mijn gereformeerd vrijgemaakte afkomst zal aardig overeenkomen met de christelijk gereformeerde afkomst van de mensen waar hij op doelde. Maar ik heb er alles behalve vrijheid in ervaren. Mijn opvoeding bestond toch sterk uit het denken in ‘wij’ en ‘zij’. Wij waren degenen die het ware geloof aanhingen, zij waren al die anderen die niet datzelfde geloof aanhingen. Ik heb op zondagen meewarig naar al die niet-kerkgangers gekeken: zij zijn heidens en het zal niet goed met hen aflopen. Naar hen die naar de verkeerde kerk gingen, keek ik met een blik vol onbegrip: hoe kunnen jullie nu diezelfde Bijbel lezen en toch zo anders denken?

Pas toen ik puber werd en de wereld zich voor mij opende, begon ik andere gedachten te ontwikkelen. Zo maakte ik kennis met een moslim. Hij leerde mij de rituelen van het vasten, de Ramadan, maar hij vertelde ook dat hij vond dat ieder moest leven en geloven zoals het voor hem goed was. Hij keurde dat ‘wij-zij’- denken sterk af.

Maar ook zag ik steeds beter dat in welk geloof dan ook, het de mens is die bepaalt hoe een geloof vorm krijgt. Alles blijft mensenwerk. Dat heeft mijn moeder mij ook goed bijgebracht: kijk niet naar naar hem of haar, want dat is niet automatisch wat het christelijk geloof vertegenwoordigt. De toevoeging dat ik de Bijbel als leidraad moest nemen, hielp echter weinig. Was het nu juist niet de interpretatie daarvan door mensen die maakt dat er scheidslijnen ontstaan, met als ergste gevolg oorlogen?

Deze Iraanse man is liefdevol geholpen door het christelijke gezin. Wat zou het ongelooflijk fijn zijn als hij en zijn gezin vele jaren later nog steeds kan zeggen dat christenen vrijer zijn en denken dan niet-christenen (dus ook moslims). Dat er dan wel verwacht wordt, dat hij op tijd naar bed gaat, geen luidruchtige gesprekken voert, zijn kinderen niet tot laat in de avond op straat spelen, niet zomaar iedereen bljft eten en….. het tapijt OP de tafel ligt……ach, dat is dan toch wel op te brengen?

 

 

 

Advertentie
Dit bericht werd geplaatst in Zomaar... en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s