Samen zingen

In de Volkskrant stond onlangs een artikel over de zgn.scratchdagen in de Pieterskerk. Mensen die van zingen houden, kunnen zich inschrijven voor deze dagen en zingen dan een in 1 dag ingestudeerd werk. Meestal een groot en bekend werk, zoals de Carmina Burana of The Messiah. Deelnemers gaven te kennen dat het plezier voor hen zat in het met zoveel mensen tegelijk dergelijke klanken te produceren.

Het deed me denken aan wat ik in mijn blog Gregoriaans schreef over gezamenlijk ademen en het genot wat een exact getimede actie teweeg kan brengen. Dit werkt zowel bij bewegingen (dans) als bij klank (een gebrulde voetbalyel, een lied).

Toch, ik zing duizendmaal liever in een kamerkoor (ong.25 mensen) dan in een oratoriumkoor. Afgelopen donderdag repeteerden we weer en ik maakte een vergissing ergens. De dirigent keek even en verwacht dan dat je laat merken dat je zelf doorhad dat jij je vergiste, zodat hij niet hoeft af te slaan om een fout aan je te melden, opdat je die niet nog eens maakt.

Dat jouw stem er toe doet, dat je gehoord wordt, dat is nu juist wat ik zo heerlijk vind aan een dergelijk klein koor. Tegelijk blijft het belang gelden dat je je stem mengt met de andere stemmen. Jij bent niet de solist waar het om draait, maar je vormt een geheel als klankkleur.

Ditzelfde hoorde ik terug in het Rotterdams Philharmonisch Orkest dat gisteren een concert gaf o.l.v. Jaap van Zweden. De Manfred symfonie van Tsjaikovski werd o.a. uitgvoerd. Afgezien van het feit dat dit een prachtige symfonie is, juist ook door zijn orkestratie, viel mij op, hoe de strijkers met een volle, warme klank speelden, waarbij je het geheel hoorde en niet de aparte strijkers. Ik weet wel dat dit ontzaglijk moeilijk is. Twee zussen van mij spelen viool en als zij samenspeelden, kon je exact horen wie wat speelde. Elk heeft haar eigen streek!

De strijkers van het RPHO verdienen daarom een enorme pluim, maar ik vermoed dat Jaap van Zweden hier ook een groot aandeel in gehad heeft. Ik volg de documentaire over zijn leven als dirigent en daarin komt dit ook naar voren: hij is zelf een violist en is sterk gericht op de strijkers, zo zeggen orkestleden waarmee hij werkt.

Samen een mooi geheel maken, ja. Maar wel in een vorm dat jij daar een wezenlijk aandeel in hebt. Dat het wel degelijk uitmaakt of je meezingt of niet. Dat je zelfs degenen naast je kunt meevoeren in een spannende dynamische opbouw, of je kunt laten meevoeren door degenen naast je. Dat is voor mij het fijne aan samen zingen.

Advertentie
Dit bericht werd geplaatst in Muziek en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Samen zingen

  1. Mooi verhaal. Waar ik wel gelijk aan moest denken: samen als supporters een wave maken met voetbalwedstrijden, samen als soldaten marcheren richting vijand, samen als gepeupel eisen dat de gebroeders de Witt gelincht worden. Dit soort groepssensaties zijn denk ik vergelijkbaar, maar kunnen helaas wel heel desastreuze gevolgen hebben… De mens is een sociaal wezen, we zoeken naar de groep. Zingen in een koor of spelen in een orkest is goed voor onze hersens (ze worden geactiveerd en gelouterd) maar ook onze sociale verwezelijkingsdrang wordt er op een positieve manier door bevredigd.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s